Σκληροθεραπεία
Εφαρμόζεται διεθνώς ως η μέθοδος εκλογής στην πλειοψηφία των φλεβικών και λεμφικών δυσπλασιών. Ως ελάχιστα παρεμβατική μέθοδος έχει πολύ χαμηλές επιπλοκές και μεγάλα ποσοστά κλινικής ανταπόκρισης (75-90% των ασθενών).
Η σκληροθεραπεία περιλαμβάνει τη διαδερμική παρακέντηση και έγχυση ειδικών φαρμακευτικών ουσιών όπως Bleomycin, πολυδοκανόλης, sodium tetradecyl, αλκόλης, Gel αλκοόλης, με σκοπό τη μόνιμη καταστροφή των παθολογικών φλεβικών ή λεμφικών αγγείων. Η επιλογή της καταλληλότερης φαρμακευτικής ουσίας γίνεται από τον εξειδικευμένο γιατρό για τα βέλτιστα αποτελέσματα.
Η σκληροθεραπεία ιδανικά γίνεται από εξειδικευμένους επεμβατικούς ακτινολόγους με τη βοήθεια υπερσύγχρονης αγγειαγραφικής μονάδας και υπερηχογράφου σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα.
Τι επιτυγχάνει κανείς με τη σκληροθεραπεία;
Η σκληροθεραπεία είναι μια ελάχιστα παρεμβατική μέθοδος αντιμετώπισης των λεμφικών και φλεβικών δυσπλασιών. Στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί την πρώτη επιλογή θεραπείας για τους ασθενείς με αγγειακές δυσπλασίες χαμηλής ροής (φλεβικές και λεμφικές δυσπλασίες) λόγω των χαμηλών ποσοστών επιπλοκών και της αποτελεσματικότητας αυτής της θεραπείας.
Με τη μέθοδο αυτή επιτυγχάνεται η ελάττωση/εξάλειψη του πόνου, η βελτίωση της εμφάνισης και σε μερικές περιπτώσεις η ελάττωση του κινδύνου πνευμονικής εμβολής.
Χρειάζεται γενική αναισθησία για την εκτέλεση της σκληροθεραπείας;
Ανάλογα με την έκταση και την εντόπιση της βλάβης καθώς και την ηλικία του ασθενούς και την σκληρυντική ουσία που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί αποφασίζεται αν θα χρειστεί γενική ή τοπική αναισθησία.
Τι γίνεται μετά τη σκληροθεραπεία;
Ο ασθενής μετά τη σκληροθεραπεία επιστρέφει στο θάλαμο. Συνήθως χρειάζεται να παραμείνει στο νοσοκομείο για μία ημέρα.
Πρέπει να αποφεύγεται η καταπόνηση του άκρου όπου έγινε η επέμβαση για 4 εβδομάδες.
Η αγγειακή δυσπλασία μετά τη σκληροθεραπεία θα μοιάζει μεγαλύτερη και θα είναι πιο σκληρή. Ανάλογα με τη φαρμακευτική ουσία που χρησιμοποιείται μπορεί να υπάρχει περισσότερος πόνος για λίγες μέρες. Αυτό είναι φυσικό και επιθυμητό γιατί με το φάρμακο που μπαίνει στη δυσπλασία κατά τη διάρκεια της επέμβασης προκαλείται μια φλεγμονώδης αντίδραση χωρίς την οποία η θεραπεία δε θα είχε αποτέλεσμα. Με την πάροδο του χρόνου, συνηθως σε 1-2 εβδομάδες το αρχικό πρήξιμο ελαττώνεται σημαντικά.
Πολύ σπάνια, μπορεί να προκληθεί μια μικρή φουσκάλα ή ακόμα και εξέλκωση στο δέρμα σε επιφανειακές δυσπλασίες μετα τη σκληροθεραπεία. Αυτές οι σπάνιες επιπλοκές οφείλονται σε ερεθισμό του δέρματος από τις φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιούνται κατά την επέμβασης. Συνήθως οι μικρές αυτές βλάβες του δέρματος υποχωρούν μέσα σε λίγες εβδομάδες χωρίς ιδιαίτερη θεραπεία.
Πολύ σπάνια μπορεί να προκληθεί προσωρινή ή μόνιμη βλάβη σε κάποιο νεύρο που βρίσκεται κοντά στη δυσπλασία απο το σκληροθεραπευτικό φάρμακο. Με σωστή επιλογή φαρμάκου και εμπειρία η επιπλοκή αυτή είναι εξαιρετικά απίθανη.